esperanta serio #910 - ĉiu Bbilio estas subtile malsama

 

910

ĉiu Biblio estas subtile malsama

por ĝeni dioj

 

 

kaj iu devas vivi tie

devas porti la melodion kiel tegmenton super la kapo

 

iuj estas

grimpi malsupren de la genealogia arbo

 

tiam estas la voĉoj de birdoj

 

ofte perdita, forlasita

 

barba venĝo

 

multaj estas la konkeroj

vilaĝoj eldetruitaj

la infanoj sklavigis

 

akra bedaŭro

kaj amo!

 

ni revis iom pli

 

ĉu vi adoros min?

 

tempo estas sia propra teruro

 

mi ŝatas la sulfuron kaj fajron de la infanoj

 

komfortiĝu kun venĝo

 

mi kuras supren kaj malsupren

se vi alportas al mi ŝtupetaron

kaj anĝeloj faras ĉi tion

 

glason malhele

iam ni estis la fumo tra la arboj

ni ĉiuj la unu tribo

 

plena de jaroj

tra terura mallumo

 

suno leviĝas, subiras

 

ni vidas tra kadavra lumo

 

nia Tero tuta stigmato

estas nenie preter nia fumo

 

estas la tuta malbono iam ajn povus esti

nur maniero diri

 

estas nenio sankta ĉi tie

 

estas speco de kostuma festo

 

 

 

every Bible is subtly different

for godsbother

 

 

and someone has to live there

carry the tune like a roof overhead

 

some are

climb down from the family tree

 

then there are the voices of birds

 

often lost, forsaken

 

a bearded vengeance

 

many are the conquests

villages razed

the kids enslaved

 

shrill regret

and love!

 

we dreamt some more

 

 

will you worship me?

 

time is its own terror

 

 

I like the children’s brimstone and fire

 

cosy up with a vengeance

 

run up and down

if you get me a ladder

and angels do

 

glass darkly

once we were the smoke through the trees

all the one tribe

 

full of years

through ghastly dark

 

sun rises, goes down

 

we see through corpse light

 

Earth all stigmata

there is nowhere beyond our smoke

 

it’s all the evil could ever be

just a manner of saying

 

 

there’s nothing sacred here

 

it’s a kind of costume party

 

#1518 - tree is a clock too

 

1518

5.57

26.ii.24

tree is a clock too

ekphrastic for Louise Bourgeois’ 1999 ‘Topiary’

 

hands are steel

time is the arms pointing twice

or it’s just a need

 

beast howling in the well

 

not even to the dark

not even silence

 

but round and round tomb

 

our own shaping chaos

a five legged cat for the corner

 

.

 

every confession hung upside out

then the bellows flesh

 

it’s deep the risk, a colour

sometimes almost sung

 

reminds me

we are under a thing

who knows?

 

things you will find untitle selves

 

we make the place where we are

 

 

.

 

 

this is breath

bears the words away

 

we are the unknown

 

are hammered with light

 

in a jar

and limb from the bin inscribed

 

a bloodrush sky for mystery

 

so dark to be home

 

.

 

wilderness of guesses

voice required

 

as in

‘the little girl I knew when she was my mother’

 

as in our thunder

and art of heaven

 

here and there words where we’ve gone

 

here to guess again

 

.

 

 

a tree is a clock

draws up

the all that shone before

 

and gives the sun its shine

 

there are times we forget what the soil is about

 

a work to me is corner

of the edge that is human

 

I’m here to say it

 

what is cave but window deep?

 

years inscribe us

things are stuck through

 

growths, vexings

spears

things balanced

turd piles

innids too

 

something squat and taken for death

 

pins, cleats, nails

things are screwed tight down

 

things you’ve not quite dreamt

 

.

 

the home hangs half under

still in the air

a kind of cocoon

and emerging hence

no time to wonder

‘will I become?’

 

the tree wears a dress

carries crutches

lacks limb

but it casts a shadow

 

it’s all signed

no one is waiting for this

 

I’m just giving you the facts 

esperanta serio #909 - kundividante ĉelon

 

909

kundividante ĉelon

por ĝeni dioj

 

 

ceremonio en ĉi tiuj piĵamoj

 

reatingu en la sonĝon kaj tiru

 

kolektu fadenarojn

ĉiaspeca memo

 

mi estis sur la maŝino

aŭ en la vojo

 

tiel sombre malĝojaj ni estis kun kulpo

kaj ankaŭ ĉiuj senkulpaj

 

ni prizorgis ian supkuirejon

 

neniu kantis

tio estis tute malpermesata

 

ho kiajn abomenaĵojn ni faris

 

tiel certa pri ni mem

kaj nervoza pro ĝi

 

lertaĵo estis kiel manipuli la kuleron

kiu estis ankaŭ sonorilo

 

devis diveni kio estis en la kapo de la instruisto

 

kia malgajulo en la ĉelo

moviĝas kiel terpomglueco tra la tago

sed li estas estro en Dio scias silenton

 

ekkaptu, knabo

iuj aliaj estas kare foririntaj

nun sekreta kiel la tombo

 

tiu maŝino

ĝi eble eĉ faris la straton

aŭ fosi por ion perditan tie sub

 

mi grimpis kvazaŭ estis la genuo de Kristnaskoviro

en kies solena barbo ĉiuj konfesas

 

krimo kaj la regno

 

atingu reen enen

 

vi foriris

 

vivon sur mensogo ni ĉiuj vivas

 

jen kiel estas esti ĉi tie

 

blanka kiel dezirado estis

 

la tago, kie mi vekiĝis

ĝi estis printempo

 

 

 

sharing a cell

for godsbother

 

 

a ceremony in these pyjamas

 

reach back into the dream and tug

 

gather up skeins

all sorts of self

 

I was on the machine

or in the way

 

so sombre sad we were with guilt

and everyone innocent too

 

we were running a kind of a soup kitchen school

 

no one was singing

that was quite out

 

o what atrocities we did

 

so sure of ourselves

and nervous with it

 

 

trick was how to handle the spoon

which was a bell as well

 

had to guess what was in the teacher’s head

 

what a sad sack in the cell

moves like stodge through the day

but he’s boss in a God knows silence

 

get a grip, boy

some others are dearly departed

now secret as the grave

 

that machine

it might have even been making the street

or digging for something lost under there

 

I climbed up like it was Santa’s knee

in whose solemn beard all confess

 

crime and the kingdom

 

 

reach back in

 

you’re gone

 

life on a lie we all of us live

this is how it is to be here

 

white as wishing was

 

the day where I woke was Spring

 

.